Je voudrais que quelqu'un m'attende quelque part...

กลับมาแล้วนะ
ได้ยินเพื่อนกรอกหูข้างๆ ว่า บลอคทำให้ชีวิตที่แห้งเหี่ยวกัลมาสดใสอีกรอบ เพราะแบบนั้นแล้ว เราคงต้องเอาอย่างซะแล้ว
แต่..ปัญหาใหญ่ของเรา มันอยู่ที่ เราพิมพ์คำว่า "กู" กะ "ก็" ไม่ได้เนี้ยซิ
อย่าหาว่ากูบ้าเลยนะ กูไม่ได้คิดที่จะเขียนนาน ภาษาแม่ง วกวน วนเวียน เหมือนขับรถที่วงเวียนหลักสี่ มึนๆ งงๆ คงต้องใช้เวลาปรับปรุงของพักเลยอ่ะ
อ่อ จะให้อินังเพื่อนชะนีสอนลงรูปด้วย
โง่หนิหว่า

ช่วงนี้เรียน สี่วัน พักไปสาม ถามว่าดีไหม ก็โอเคนะ หนักหน่อย แต่แฮ้ปปี้ดี
ดีแหละ ชดเชยที่หนีเรียนไปเที่ยวซะปีนึงเลย
รับชะตากรรมไป

ที่จริง ..ไม่อยากมีวันหยุดด้วยซ้ำ
จะไปเรียนศิลปะ เรียนดนตรี!!

คิดถึงนิวซีแลนด์
คิดถึงโทชิ พี่อาร์ต วิลลี พี่มิ้ง พี่แบงค์ พี่แจ๊ว แด้ด พี่นุ่น ด.ญ.เมย
แต่ ยังไงก็ตาม
เรียนจบนะ แล้วจะได้ใช้เท้าคู่นี้ ออกเดินทางอีกครั้ง
เพราะคงต้องพักยกก่อน
ตั้งหน้า ตั้งตาเรียน

กูอยากไปเชียงใหม่
แต่ไม่อยากเจอคนรู้จัก (ทำยังกะกูรู้จักทั้งเมือง ขี้เว่อร์หว่ะ)

ป.ล. ห้องนอนกูรกมากก ทั้งขยะ ทั้งฝุ่น ดีนะที่กูเอาอาหารออกไปทิ้งแล้ว
ป.ล.สอง ในที่สุด กูก็ได้เล่นเน้ตแล้ว โย่ว!!
ป.ล.สาม พรุ่งนี้ไปเรียน แล้วก็จะไปออกกำลังกาย คลายเครียด จะได้ไม่ต้องคิดมากก
ป.ล.สี่ จะเคลียร์ตัวเองพรุ่งนี้ แล้วก็จะมีความสุข ใครอยากเกลียดกูก็เกลียดไป กูรักตัวเองอ่ะ แล้วเพื่อนก็รักกูด้วย กมีความสุขกะการเรียน ผู้ชาย ถ่ายรูป ผัดไท เค้ก บลอค หนังสือ หนัง รถติดและเพลง กูพอใจแล้ว

ช่างแม่ง กะความรักที่ผ่านพ้นไป
กูมันชั่ว ระยำ
กูเชี้ย เลว บัดซบ
รักกูทำไม
เกลียดกูอย่างที่ทำตอนนี้อ่ะดีแล้ว
แต่เราก็ขอโทษเธออยู่ดี
ต้นเหตุมันเริ่มเมื่อปีที่แล้ว
แล้วปัญหามันกำลังจะจบในปีถัดมา ก็เนี้ยแหละ ตอนนี้แหละ


ผู้ชายเป็นอาหารของกูก็จริง แต่แล้วไง
ขาดๆ หายๆ เหมือนเมนส์ ตื่นเต้นดี