Je voudrais que quelqu'un m'attende quelque part...

หายไปอย่างยาวนานเลยทีเดียว
ตอนแรกเราคิดว่าคงจะไม่เขียนไดอารี่อีกแล้ว
เพราะ "เบื่อ" ชีวิตตัวเอง

ปลามีไดอารี่ส่วนตัวที่ต้องบังคับตัวเองเขียนทุกๆวัน
กับที่นี่

ตอนนี้ปลาอยู่ที่นี่อย่างสบายดี
แต่เหงาหน่อยก็ตรงที่เพื่อนๆอยู่กรุงเทพฯกันหมดเลย กูเพิ่งรู้เนี้ยแหละ ว่าการที่ต้องเหงานานๆมันเป็นยังไง กูเหงานะ แต่ตอนนี้แม่งเยอะหว่ะ.. กูอยากเล่าเรื่องต่างๆของกูให้มึงฟัง แต่กูก็ต้องเข้าใจด้วย ว่าคงไม่มีใครมีเวลาให้กูได้ตลอดหรอก
แต่กูมองโลกในแง่ร้ายเกินไปหว่ะ

กูเครียดหว่ะดิว
กูไม่น่าหาเรื่องรักใครเลยอ่ะ

กูคงยังไม่เคยบอกมึงใช่ไหม
ปลากูเคยเหงามากก
แล้วกูไปไหว้พระ อธิษฐานขอให้มีคนรัก
กูไม่รู้หรอก ว่าพระท่านตีความหายยังไง
แต่ผลที่ออกมา คือ กูมีคนรักจริงๆ

ทั้งคนที่กูรัก แล้วก็คนที่รักกู
พอดูไป ดูมา
กูไม่อยากมีใครเลยหว่ะ

ชีวิตที่มีสบายใจ มีความสุขมากที่สุด ก็คงเป็นตอนที่กูไม่มีใครเลย มีแต่มึง อิทราย แล้วก็ตระกูล ช่วงเวลาตอนนั้น มันช่างแบบ ไม่ต้องกังวลอะไรเลย จะแซวผู้ชายก็แซว จะเมาก็เมาแม่งหมาเลย จะโดดเรียนก็เดินแม่งสยามทั้งวัน จะดูหนังก็ดูแม่งทั้งวัน

แต่พอมีคนรัก เราก็ต้องแบ่งเวลาให้อีกคน อะไรก็เปลี่ยนไป
แต่ก็นะ
ต่อให้กูบอกว่า กูอยากอยู่คนเดียว
แต่ก็ทำไม่ได้อยู่ดี
เพราะ "เต็มไปด้วยรักหนิหว่า"

ตอนนี้กูก็ได้แต่ใชีชีวิตที่นี่ให้คุ้มที่สุดในแต่ละวัน
กูไม่ชอบเลย ที่ไม่รู้วันข้างหน้า
ไม่ใช่ว่ากูจะพยากรณ์ทุกอย่างให้ได้หมดนะ
แต่การอยู่แบบ ไม่รู้อะไรเลย แม่ง ไม่มีกำลังใจอ่ะ

edit @ 19 Mar 2008 05:49:44 by blessing